Veel te laat richting Parijs vertrokken en de gigantische files rond Lille deden mijn chauffeur zenuwachtig op z'n stoel schuifelen. Zuchten en blazen werden afgelost met een krampachtige glimlach die me zou moeten geruststellen. 21.30 uur: net Lille gepasseerd en er moest nog gegeten worden.
In het wegrestaurant werden tipjes van de sluier opgelicht. "Ik heb een verrassing voor jou ..." en "Ik ben heel zenuwachtig ..." en "We moeten toch echt om 12 uur stipt aan Montmartre staan ..."
Stilaan begon er een belletje te rinkelen. Zou hij ...? Neen dat zal wel niet.
Om 23.45 uur rijdt Bert als een gek door Parijs en parkeert de auto in parking Anvers (dat moest voorbestemd zijn!). Snel zoeken we uit in welke richting het lopen was tot aan de Sacré Coeur. Ik ga helemaal op in Berts verhaal en doe alles om zijn verrassing te doen slagen.
23.55 uur en de
trappen tot aan de Sacré Coeur leken eindeloos. "Zullen we de liftjes tot ginder nemen ..." vraag ik hoopvol. Tergend langzaam zien we de kabines naar beneden dalen. "Nee popje, komaan. Dat duurt veel te lang!"antwoordde Bert en hij pakte m'n arm beet. Trede na trede, stap voor stap, ... (met een pauze in het midden, want man, wat zijn die trappen lang), zijn we boven aangekomen. Bij het mooiste lantaarnpaaltje ging Bert op zijn knie zitten en stelde dé vraag! Een vraag waar ik niet anders op kon antwoorden dan een meer dan overtuigde JA!
